இதழ்: 728 நறுமணம் வீசிய வாழ்க்கை!

2 சாமுவேல்: 11: 17 பட்டணத்து மனுஷர் புறபட்டு வந்து யோவாப்போடே யுத்தம்பண்ணுகையில், தாவீதின் சேவகராகிய ஜனத்தில் சிலர் பட்டார்கள். ஏத்தியனாகிய உரியாவும் செத்தான்.

இமாலய மலையில் மலையில் அமைந்துள்ள தரம்சாலா என்ற பட்டணத்துக்கு சென்றபோது உய்ரமான ஒரு மலைக்கு சென்றோம். ஒருபக்கத்தில் அழகிய லேக் இருக்கும் அந்த மலையின் அடுத்தபகுதி கண்கொள்ளாத பள்ளத்தாக்கு. மேலிருந்து பார்க்கும்போது ஆங்காங்கே காணப்பட்ட வீடுகள் பொம்மை வீடுகள் போல இருந்தன.  அங்கே தென்பட்ட ஒரு நீர்வீழ்ச்சி ஏதோ வெள்ளைக் கோடு போட்ட மாதிரி இருந்தது.  சிறு உருவங்கள் அசைவதுபோல் காணப்பட்டவையெல்லாம் பெரியபலத்த மாடுகள் என்பது புரிந்தது. உயரத்திலிருந்து பார்க்கும்போது  ஒரு காட்சி எத்தனை வித்தியாசமாகத் தெரிகிறது,  நம்முடைய வாழ்க்கையை நாம் உயரத்திலிருந்து கர்த்தர் பார்ப்பது போல பார்த்தால் எப்படியிருக்கும் என்று அடிக்கடி யோசிப்பேன்.

அன்னை தெரெசா அவர்கள், நம்முடைய இந்த பூலோக வாழ்க்கையை பரலோகத்திலிருந்து பார்த்தால், ஒருநாள் ஒரு கேவலமான பயணிகள் விடுதியில் நடக்கும் காட்சி போலத்தான் இருக்கும் என்று கூறியிருக்கிறார். நாம் ஒரு பயணிகள்! இந்த உலகம் நமக்கு சொந்தம் என்று போராடுகிறோமே அது வெறும் விடுதி! அதுவும் கேவலமான விடுதி! இதற்குதான் இத்தனை போட்டியும் பொறாமையும்!

எத்தனை உண்மை அது!

போர்க்களத்தில் தனித்து தள்ளப்பட்டு வெட்டுண்டு மரித்த உரியாவை நினைக்கும்போது, தனிமையிலே இப்படிப்பட்ட வேதனைகளை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் கர்த்தருடைய பிள்ளைகளுக்காக ஜெபிக்கத் தோன்றியது. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் ரோமர் 8:18ல்

ஆதலால் இக்காலத்துப் பாடுகள் இனி நம்மிடத்தில் வெளிப்படும் மகிமைக்கு ஒப்பிடத்தக்கவைகள் அல்லவென்று எண்ணுகிறேன்.

என்று எழுதுகிறார். இப்படிப்பட்ட வேதனைகளைக் கடந்து வந்த ஒருவர் , கர்த்தர் நம்முடைய கண்களை கண்ணீரால் கழுவி நாம் மறைந்திருக்கும் கண்ணீர் இல்லாத மகிமையின் தேசத்தைக் காண செய்வார் என்று எழுதியிருக்கிறார்.

ஆம்! இதுதானே கர்த்தர் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் (21:4) நமக்குக் கொடுத்திருக்கிற வாக்குத்தத்தம்.

அவர்களுடைய கண்ணீர் யாவையும் தேவன் துடைப்பார்….

இந்த வாரம் நான் உரியாவின் வாழ்க்கையைப் பற்றி படிக்கும்போது அவனுடைய இளம் பிராயத்தில் அவன் கர்த்தர்மேல் கொண்டிருந்த உறுதியான விசுவாசமும், அவனுடைய ஒழுக்கமான வாழ்க்கையும் எனக்கு எங்கள் தோட்டத்தில் வளரும் காபியைத்தான் ஞாபகப்படுத்தியது. அந்த செடி வளரும்போது அதில் எந்த நறுமணமும் கிடையாது, அதின் பழங்கள் கொத்துக்  கொத்தாய்த் தொங்கும்போதும் அதில் மணம் கிடையாது. ஆனால் அந்தகொட்டைகளை எடுத்து வறுக்கும்போதுதான் அதின் திவ்யமான நறு மணம் நம்மை மயக்கும்.

பரலோகத்திலிருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்த தேவனாகிய கர்த்தர்,  ஏத்தியனான உரியா தேவனுக்கு முதலிடம் கொடுத்ததால் தனியே தள்ளப்பட்டு மும்முரமான போர்க்களத்தில் வெட்டுண்டு  சாய்ந்தபோது, அவன் வாழ்க்கையை நறுமணம் வீசிய  ஒரு சுகந்த வாசனையாகக் கண்டார்.

உங்கள் சகோதரி

பிரேமா சுந்தர் ராஜ்

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s