Tag Archive | வார்த்தை

இதழ்: 844 உம்முடைய வார்த்தை என் வாழ்வின் அங்கமாகட்டும்!

உபாகமம்: 33:3 மெய்யாகவே அவர் ஜனங்களை நேசிக்கிறார். அவருடைய பரிசுத்தவான்கள் எல்லாரும் உம்முடைய கையில் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் உம்முடைய பாதத்தில் விழுந்து  உம்முடைய வார்த்தைகளினால் போதனையடைவார்கள்.

 நாம் மோசே இஸ்ரவேல் மக்களுக்கு கொடுத்த கடைசி உபதேசத்தைப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். நம்முடைய வாழ்க்கை என்னும் வீட்டின் அஸ்திபாரம் கன்மலையாகிய கிறிஸ்து என்றும், நம்முடைய வீட்டின் முதல் தூண் நாம் பயப்படும் வேளையிலும், நாம் இடறும் வேளையிலும், அவருடைய பாதத்தில் விழுந்து அவர் கால்களை விடாமல் பிடித்துக்கொள்ளும் வாழ்க்கை என்றும் பார்த்தோம்.

இன்று கிறிஸ்துவை அஸ்திபாரமாகக்கொண்டு கட்டப்பட்ட வீட்டின் இரண்டாவது தூணாக அமைவது என்ன என்று பார்க்கப்போகிறோம்.

“உம்முடைய வார்த்தைகளினால் போதனையடைவார்கள்”. கர்த்தருடைய வார்த்தைகள் நம்மை போதித்து வழிநடத்தும் என்பது நான் என் வாழ்க்கையில் அனுபவித்திருக்கிற ஒரு உண்மை.

நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் நான் வேதாகமக் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஒருநாள் எல்லா மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் கூடியிருந்த சபையில் அவர்கள் முன்பாக ஒரு பிரசங்கம் பண்ணிக் காட்ட வேண்டியதிருந்தது. அதை நான் முடித்துவிட்டு வெளியே வரும்போது எங்கள் கல்லூரியின் தலைமை ஆசிரியர் என்னை அழைத்து நீ ஒரு பெரிய பிரசங்கியாக வருவாய் என்று என்னால் நிச்சயமாக கூற முடியும் என்றார். அப்பொழுது பரிசுத்த ஆவியானவர் என் உள்ளத்தில் தெளிவான குரலில் நீ பிரசங்கிக்கப் போவதில்லை, வேதத்தை கற்பிக்கப்  போகிறாய் என்றார். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை வேதத்தை சிறியோர் பெரியோருக்கு கற்பிக்கும்  கிருபையை கொடுத்திருக்கிறார். இந்த ராஜாவின் மலர்கள் மூலமாக நான் உங்களோடு கர்த்தருடைய வார்த்தையை போதிப்பதும்  கர்த்தருடைய அநாதி தீர்மானம் அல்லவா!

மோசே நாற்பது ஆண்டுகள் தேவனை முகமுகமாய் அறிந்த அனுபவத்தில் நம்மை நோக்கி கர்த்தருடைய வார்த்தைகளின் போதனையை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி கூறுகிறார். என்னுடைய அனுபவத்தில் நான் இன்று உங்களுக்கு சாட்சியாக சொல்லுகிறேன் வேதவார்த்தைகள் ஜீவனுள்ள வார்த்தைகள், அவை உங்களை போஷிக்கும், உங்களை வழிநடத்தும், உங்களைக் காக்கும், தேவனோடு நெருங்கி வாழவும், அவருடைய திருமுக பிரகாசத்தை நாம் காணவும் நமக்கு உதவும். கர்த்தருடைய வார்த்தை நமக்கு மனமகிழ்சியைக் கொடுக்கும், ஆறுதலைக் கொடுக்கும், நம் பாதைக்கு தீபமாக இருக்கும். இது நிச்சயமாக என் அனுபவம் மாத்திரம் அல்ல, என்னைப் போன்ற உங்களில் பலருடைய அனுபவமும் தான்!

நம்மில் அநேகர் பிரசங்கத்தை கேட்கும்போது ஆம் ஆம் என்று தலையசைக்கிறோம். ஆனால் அவற்றை ஒரு காதில் கேட்டு விட்டு மறுகாதில் விட்டுவிடுவோம். இங்கு மோசே உம்முடைய வார்த்தைகளினால் போதனையடைவார்கள் என்கிறார். போதனையடைவார்கள் என்ற வார்த்தைக்கு அர்த்தம்  அவற்றைக் காதுகளால் கேட்பது மட்டும் அல்ல, அவை நம் வாழ்வின் அங்கமாக வேண்டும். அவற்றை நாம் உட்கொள்ள வேண்டும். கர்த்தருடைய வார்த்தைகளில் நம் வாழ்க்கை வேரூன்றியிருக்கும் போதுதான் நாம் நல்ல கனி கொடுக்கும் மரமாக வாழ முடியும்.

அனுபவ முதிற்சியுள்ள மோசே இஸ்ரவேல் மக்களைப் பார்த்து ‘ கர்த்தருடைய வார்த்தைகளால் போதனையடையும்படி’  தன்னுடைய கடைசி உபதேசத்தில் கூறுகிறான். இன்று கர்த்தருடைய வார்த்தை உன் வாழ்வில் அங்கமாக இருக்கிறதா? அதுவே நாம் கற்பாறையாகிய கிறிஸ்துவின் மேல் கட்டும் வாழ்க்கை என்னும் வீட்டின் இரண்டாவது பெலமான தூண்!

கர்த்தருடைய வார்த்தையானது பாதைக்கு தீபம்!

அது நாம் இருளில் நடக்கும்போது

வழிகாட்டும், நம் கால்கள் தவறாதபடி காக்கும்!

கர்த்தருடைய வார்த்தையானது கொழுந்து விட்டு எரியும் அக்கினி!

அது நம்முடைய சாட்சியை

தைரியமாக பறைசாற்ற உதவும்!

கர்த்தருடைய வார்த்தையானது ஒரு சுத்தியைப் போன்றது!

அது கல்லான நம் இருதயத்தை உடைத்து, நொறுக்கி,

நாம் அவருடைய சித்தப்படி வாழ நம்மை உருவாக்கும்!

கர்த்தருடைய வார்த்தையானது ஒரு சிறிய விதையைப் போன்றது!

அது நல்ல நிலமாகிய நம் இருதயத்தில் விழும்போது

நம்மை நற்கனி கொடுக்கும் மரமாய் மாற்றும்!

கர்த்தருடைய வார்த்தையானது இருபுறமும் கருக்குள்ள பட்டயம்!

அது நம் இருதயத்துக்குள் ஊடுருவி சென்று,

நம்மை ஆராய்ந்து பரிசுத்தமாய் நாம் வாழ உதவும்!

கர்த்தருடைய வார்த்தையானது சத்துணவைப் போல!

நாம் குழந்தைகளான போது பாலைப் போல நம்மை புஷ்டியாக்கும்!

நாம் பெரியவர்களான போது மாமிசத்தைப் போல நம்மை திருப்தியாக்கும்!

 

உங்கள் சகோதரி,

பிரேமா சுந்தர் ராஜ்

பின்குறிப்பு: ஒவ்வொரு வாரமும் திங்கள் முதல் வெள்ளி வரை ‘ராஜாவின் மலர்கள்’ உங்களை வந்தடையும் படி தயவுசெய்து ‘subscribe’ என்ற இடத்தில் கிளிக் செய்து உங்கள் email id யை கொடுக்கவும்.

ராஜாவின் மலர்கள் மலரும் இந்த தோட்டத்துக்கு வந்தமைக்கு நன்றி!  இதைப் பற்றி மற்ற நண்பர்களுக்கும், உறவினர்களுக்கும் கூறி அவர்களும் ஆசிர்வாதம் பெற உதவுங்கள். உங்கள் கருத்துகளைத் தவறாமல் எழுதுங்கள்!

 

 

 

இதழ்: 650 பேசுவதில் விவேகம்!

1 சாமுவேல் 25: 36 …..அவன் மிகவும் வெறித்துமிருந்தான்.ஆகையால் பொழுது விடியுமட்டும் சிறிய காரியமானாலும்,பெரிய காரியமானாலும் ஒன்றையும் அவனுக்கு அறிவிக்கவில்லை.

அபிகாயில் தாவீதை சந்தித்துத் திரும்பும்போது ராஜ விருந்து நடந்து கொண்டிருந்தது என்று பார்த்தோம். நாபால் குடித்து வெறித்திருந்தான். அதனால் அபிகாயில் அவனிடம் ஒன்றையும் அறிவிக்கவில்லை என்று வேதம் கூறுகிறது.

இந்தப்பகுதி மறுபடியும் அபிகாயிலுடைய விவேகத்தை நமக்கு தெளிவு படுத்துகிறது.

தாவீதை சந்தித்துத் தன்னுடைய மதிகேட கணவனையும், ஊழியரையும் தலைக்கு வந்த ஆபத்திலிருந்து மீட்டு, அவள் வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது நடந்தவற்றை யாரிடமாவது கூற அவள் ஆசைப்பட்டிருப்பாள். ஆனால் அவள் அங்கு கண்டது குடித்து வெறித்திருந்த கணவனையும், அவனோடு களியாட்டம் போட்ட குடிகார நண்பர்களையும் தான்.

ஒரு நிமிடம்! நாம் இப்படி ஒரு பெரிய காரியத்தை செய்துவிட்டு களைப்பாக  வீட்டுக்குத் திரும்பும்போது,  நம் வீட்டில் சத்தமாக மியூசிக் போட்டு, நடந்த எதுவுமே தெரியாமல் ஆட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தால் நாம் என்ன செய்திருப்போம்? நாம் பயங்கர கோபத்துடன் திட்டி, ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணியிருக்க மாட்டோமா?

அபிகாயிலுக்கு நாபாலைத் திட்ட எல்லா உரிமையும் இருந்தது! ஆனால் அவள் ஒரு வார்த்தைகூட பேசவில்லை! அமைதியாக இருப்பதைப் பார்க்கிறோம். நீங்களோ அல்லது நானோ அங்கு இருந்திருந்தால் ஒரு வார்த்தை அல்ல ஒரு அணை போல வார்த்தைகளைக் கொட்டியிருப்போம்!   நாம் ஒன்று  சொல்ல அது வார்த்தைத் தவறி மற்றொன்றாக முடிய , நிச்சயமாக வார்த்தைகள் பலத்த சண்டையில்தான் முடிவடைந்திருக்கும்!   இது நம்மில் பலர் அனுபவவிப்பது தானே! அதுவும் நாம் அதிகமாக சோர்பாக வீட்டுக்குத் திரும்பும்போது இப்படி நடக்க வாய்ப்பு அதிகம் உள்ளது அல்லவா!

ஆனால் அவள் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை! தன்னுடைய கோபம் அடங்கும்வரை அவள் பேசவேயில்லை! வேதம் சொல்கிறது, பொழுது விடியுமட்டும் அவள் பேசவில்லை என்று.

ஒருநாள் நான் ஒரு பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காண தலையைப் பிய்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்பொழுது என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த என் அம்மா என்னிடம், நீ இப்பொழுது படுத்து தூங்கு, காலையில் இதைப் ப்ற்றி யோசி! காலையில் இதே பிரச்சனை உனக்கு வேறுமாதிரித் தோன்றும்! என்றார்கள். இதை என் வாழ்க்கையில் மறந்ததே கிடையாது.

அபிகாயில் காலை வரைக் காத்திருந்தாள். அது  அவளுக்கு கோபத்தை தணிக்க, நடந்ததை மறுபடியும் சிந்திக்க போதுமான நேரத்தைக் கொடுத்தது.

சாலொமொன் ராஜா , (நீதிமொழிகள் 25:11) ஏற்ற சமயத்தில் சொன்ன வார்த்தை வெள்ளித்தட்டில் வைக்கப்பட்ட பொற்பழங்களுக்குச் சமானம் என்று வார்த்தையின் விவேகத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறார். இது எவ்வளவு உண்மை!

அபிகாயில் நடந்து கொண்டது நமக்கு ஒரு நல்ல மாதிரியாக இல்லையா? நாம் கோபத்தில் இருக்கும்போது பேசவேக் கூடாது என்பது எவ்வளவு விவேகமானக் காரியம்!

கர்த்தர் தாமே இந்த வார்த்தைகளைக்கொண்டு உங்களை ஆசிர்வதிக்கட்டும்!

உங்கள் சகோதரி,

பிரேமா சுந்தர் ராஜ்

(premasunderraj@gmail.com)