Archive | September 2016

மலர் 7 இதழ் : 488 நட்பு என்னும் அரண்!

strong>நியாதிபதிகள்: 11: 37 ” பின்னும் அவள் தன் தகப்பனை நோக்கி, நீர் எனக்கு ஒரு காரியம் செய்ய வேண்டும்; நானும் என் தோழிமார்களும் என் கன்னிமையினிமித்தம் துக்கங்கொண்டாட எனக்கு இரண்டுமாதம் தவணைகொடும் என்றாள்.”

ஒரு காட்டில் வாழ்ந்த ஒரு யானையும், ஒரு நாய்க்குட்டியும் நண்பர்களைப்போல சுற்றி வந்ததைப் பற்றி கேட்டிருக்கிறேன். ஒருமுறை வால்ப்பாறைக்கு போகும் வழியில் ஒரு வரையாடும் ஒரு குரங்கும் நண்பர்களைப்போல உலா வந்ததைப் படம் எடுத்தோம். நல்ல நட்புக்கு விலங்குகள் கூட விலக்கு அல்ல என்று  நமக்குத் தெரியும்.

நல்ல நண்பர்கள் வாய்ப்பது நமக்கு ஒரு பெரிய பாக்கியமே! இன்றைய வேதாகமப்பகுதியில், யெப்தாவின் மகளுடைய வாழ்க்கையில், அவள் தலையில் இடி விழுந்தமாதிரி ஒரு செய்தியை அவள் தகப்பன் வாயிலிருந்து கேட்டபோது, அவள் தன் உறவினரை நாடவில்லை, தன் தோழிகளை நாடினாள் என்று பார்க்கிறோம். அவள் துக்கப்பட்ட நேரத்தில் அவளுக்கு ஆறுதலையும் தேறுதலையும் அளித்தவர்கள் அவளுடைய தோழிகளே!

இன்று நம்மில் எத்தனைபேருடைய வாழ்க்கையில் இது உண்மையாக இருக்கிறது. அதனால் தான் யெப்தாவின் மகளுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து நல்ல நட்புக்குரிய சில தன்மைகளை ஒரு சில நாட்கள் ஆராயலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

நாங்கள் அதிகாலையில் நடக்க செல்லும்போது எங்களுக்கு அருகாமையில் வாழும் ஒரு நண்பரும் அவர் மனைவியும் எங்களோடு வருவார்கள். அவர்களோடு பேசிக்கொண்டு நடக்கும்போது ஒருமணிநேரம் எப்படி கழிந்தது என்று தெரியாமல் ஓடிவிடும். நல்ல நண்பர்கள் அமைவார்களானால் வாழ்க்கை என்னும் நீண்ட பயணம் கூட சுகமாக இருக்கும்.

பழைய ஏற்பாட்டில் மாத்திரம் அல்ல, புதிய ஏற்பாட்டில் கூட கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையில் நண்பர்கள் மிகவும் முக்கியமான இடத்தைப் பிடித்திருந்தைப் பார்க்கிறோம். பன்னிரண்டு சீஷர்களிலும், அவரோடு மிகவும் நெருங்கிய நண்பர்கள் இருந்தனர். கெத்செமனே தோட்டத்தில் அவருடைய பாரசுமையினால் இரத்தம் வேர்வையானபோதும், அவருடைய நெருங்கிய நண்பர்களை அவருக்காக ஜெபிக்கும்படி கூறினார்.

நாம் பள்ளத்தாக்கில் நடக்கும்போதும், சோர்புகள், சோதனைகளைக் கடக்கும்போதும், நம்முடைய நண்பர்கள் நமக்காக ஜெபித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

உன்னுடைய வாழ்வில் உன் பாராத்தை சுமக்கும், உன் பயணத்தை இலகுவாக்கும் நல்ல நண்பர்கள் உண்டா?

நீ யாருக்கு இன்று நல்ல நண்பனாக இருக்கிறாய்? உன் நண்பருடைய  இரகசியங்களை, துக்கங்களை உன்னோடு பகிர்ந்து கொள்ள முடிகிறதா? நீ யாருக்காவது பெலனாக, அரணாக இருக்கிறாயா?

உங்கள் சகோதரி

பிரேமா சுந்தர் ராஜ்

 

Advertisements

மலர் 7 இதழ்: 487 சிந்திய வார்த்தைகள்!

நியாதிபதிகள் 11:31  “….என் வீட்டு வாசற்படியிலிருந்து எனக்கு எதிர்கொண்டு வருவது எதுவோ  அதை உமக்கு சர்வாங்க தகனபலியாகச் செலுத்துவேன் என்றான்”.
 ஒரு கட்டத்தைக் கட்டுபவர்கள் எவ்வளவு மெதுவாக பல நாட்கள் எடுத்து கட்டுகிறார்கள்! ஆனால் அதை உடைப்பவர்கள் எவ்வளவு வேகமாக ஒரே நாளில் உடைத்துத் தள்ளி விடுகின்றனர்!

பலவருடங்களாய் நண்பர்களாக இருந்த ஒருவர் ஒருநாள் என்னுடைய மனதைப் புண்படுத்தும்படியாக பேசிவிட்டனர். இன்றும் அந்த வார்த்தைகளை நினைக்கும்போது என் மனதில் எங்கேயோ ஒருஇடத்தில் இரத்தம் கசிவது போல இருக்கும். நான் அந்த வார்த்தைகளால் புண்பட்டதை அறிந்தவுடன், நான் தவறான அர்த்தத்தில் சொல்லவில்லை, வாயில் தவறி வந்துவிட்டது என்று சொல்லி அவர்கள் சமாளித்தாலும், காயப்பட்ட என் மனதின் புண் ஆறவேயில்லை.

யெப்தா சற்றும் யோசிக்காமல் பேசிய  வார்த்தைகளை இன்று நான் படித்தபோது, இந்த அனுபவம் தான் என் கண்முன்னால் வந்தது.

யெப்தாவின் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து நாம் படிக்கும்போது நான் நான் என்ற சுயநலம், நான் தகுதி பெற்றவன் என்ற எண்ணம், இவற்றோடு எதையும் யோசிக்காத குணம் அவன் வாழ்க்கையின் தோல்விக்கு ஆதாரமாக அமைந்ததைப் பார்க்கிறோம்.

இதை நாம் அஜாக்கிரதை, சிந்தையில்லாத செயல், முட்டாள்தனம்  என்ற வார்த்தைகளைக் கொண்டும் வர்ணிக்கலாம். ஆம்! என்னுடைய அனுபவத்தின்படி பார்த்தால் இந்த வார்த்தைகள் அத்தனையும் பொருந்தும் என்றுதான் சொல்லுவேன்.

யெப்தா, என் வீட்டு வாசற்படியிலிருந்து எனக்கு எதிர்கொண்டு வருவது எதுவோ  அதை உமக்கு சர்வாங்க தகனபலியாகச் செலுத்துவேன் என்ற வார்த்தைகளை சிந்தியபோது, சற்றுகூட அதன் விளைவுகளைப் பற்றி சிந்திக்கவேயில்லை. அந்த வார்த்தைகள் அவன் வாழ்க்கையிலும் அவன் ஒரே மகளுடைய வாழ்க்கையிலும் எப்படி விளையாடிவிட்டன!

இன்று நாம் பேசும் வார்த்தைகள் எப்படிப்பட்ட விளைவை ஏற்படுத்துகின்றன என்று ஆராய்ந்து பார்ப்போமானால் நாம் எத்தனைமுறை எத்தனைபேரை துக்கப்படுத்தியிருக்கிறோம் என்று உணர முடியும். உன்னுடைய அஜாக்கிரதையான, சிந்தனையில்லாத, முட்டாள்தனமான வார்த்தைகளால் யாரையாவது புண்படுத்தியிருக்கிறாயா? யாரையாவது அழித்திருக்கிறாயா?

யெப்தாவைப் போல பின்விளைவுகளைப் பற்றி யோசிக்காமல் வார்த்தைகளை சிதற விடுவாயானால், அவை உன்னையும், உன் குடும்பத்தையும் கூட ஒருநாள் அழித்துவிடும்.

யெப்தாவின் இந்த செயல், நாம் ஒவ்வொருவரும், சங்கீதம் 19:14 ல் தாவீது ஜெபித்தது போல ,” என் கன்மலையும் என் மீட்பருமாகிய கர்த்தாவே, என் வாயின் வார்த்தைகளும், என் இருதயத்தின் தியானமும், உமது சமுகத்தில் பிரீதியாயிருப்பதாக.” என்று ஒவ்வொருநாளும்  ஜெபிப்பது எத்தனை அவசியம் என்று நமக்கு கற்பிக்கிறது அல்லவா?

கர்த்தாவே நான் பேசும்போது ஞானத்தையும்,
செவிசாய்க்கும்போது புரிந்து கொள்ளுதலையும்,
நான் சந்திக்கும் யாரையும் புண்படுத்தாத குணத்தையும்
எனக்கு இன்று தாரும்!

உங்கள் சகோதரி,

பிரேமா சுந்தர் ராஜ்

மலர் 7 இதழ்: 486 உன் வாழ்க்கையைக் கவிழ்த்துவிடும் தகுதி!

நியாதிபதிகள்: 11:33 ” அவன் அவர்களை ஆரோவேர் துவக்கி மின்னித்திற்குப் போகுமட்டும், திராட்சத்தோட்டத்து நிலங்கள் வரைக்கும், மகா சங்காரமாய் முறிய அடித்து, இருபது பட்டணங்களைப் பிடித்தான்.”

இன்றைய வேதாகமப்பகுதியை நான் வாசித்தபோது, ஒருகணம் நான் என்னுடைய வாழ்க்கையைப்பற்றி சிந்திக்க ஆரம்பித்தேன். எத்தனை முறை நான் என்னால் இதை செய்ய முடியும், எனக்கு யாருடைய உதவியும் தேவையில்லை என்று நினைத்திருக்கிறேன் என்று எண்ணிப்பார்த்தேன். நான் சாதித்து விடுவேன் என்று நினைத்த பலவேளைகளில் நான் தலைகுப்புற விழுந்ததுண்டு.

நேற்று நாம் , நான் நான் என்ற சுயநலம் என்பது  பல துர்க்குணங்களுக்கு ஆதாரம் என்று பார்தோம். இன்று நான் எல்லாவற்றையும் செய்ய தகுதி பெற்றவன் என்ற இன்னொரு குணம் நம்முடைய வாழ்க்கையின் பல தோல்விகளுக்கு ஆதாரமாகிவிடுவதைப் பார்க்கலாம்.

நான் சொல்ல வருவது உங்களுக்கு புரியும் என்று நினைக்கிறேன். என்னைத் தனியாக விடுங்கள், என்னால் இதை செய்ய முடியும், என் வேலையில் தலையிடாதீர்கள் என்ற குணம் தான்!

2 கொரி: 3: 5 ல் பவுல் கொரிந்திய சபைக்கு எழுதும்போது, ” எங்களாலே ஏதாகிலும் ஆகும் என்பதுபோல ஒன்றை யோசிக்கிறதற்கு நாங்கள் எங்களாலே தகுதியானவர்கள் அல்ல; எங்களுடைய தகுதி தேவனால் உண்டாயிருக்கிறது.”என்றார்.

யெப்தா தன் வீரமும், யுத்தம் செய்வதற்கான திறமையும் எல்லாவற்றையும் சாதிக்கப் போதுமானது என்று நினைத்தான்.தன்னுடைய தகுதி தேவனாலே வந்தது என்று உணரவில்லை. அந்த எண்ணம் அவனை தலைக்குப்புற விழப்பண்ணிற்று. அவன் மாத்திரம் அல்ல அவன் குடும்பத்தையும் அல்லவா விழப்பண்ணினான்.

நான் எல்லாம் செய்ய வல்லவன் என்ற எண்ணம், நம்மை  பலசாலி, புத்திசாலி , திறமைசாலி என்று  எண்ண வைத்து கவிழ்த்துவிடும். வனாந்தரத்தில் இயேசு கிறிஸ்துவை சாத்தான் சோதித்தபோது, ஒரு சிகரத்துக்குக் கொண்டு போய், நீ தாழக் குதித்து தேவனுடைய குமாரன் என்று உலகத்துக்கு காட்டு என்றான். ஆனால் கர்த்தராகிய இயேசு அவனுக்கு சற்றும் இடம் கொடுக்கவில்லை.

இன்று அவருடைய பிள்ளைகளான நாமும் சாத்தனால் சோதிக்கப்படும்போது, உன் தகுதியை எல்லோரும் பார்க்கட்டும், நீ பலசாலி, திறமைசாலி என்று சாதித்துக்காட்டு என்ற எண்ணங்களை சாத்தான் கொண்டு வரும்போது, அதற்கு இடம் கொடுக்க வேண்டியதில்லை.

ஏனெனில் நம்முடைய பலமும், திறமையும், புத்தியும் நம்மால் உண்டானதல்ல! அவை கர்த்தர் நமக்குக் கொடுத்த ஈவு. அவருடைய பெலன் அனுதினமும் நமக்குக் கிடைக்காவிடில் நாம் ஒன்றுமேயில்லை.ஒவ்வொரு நாளும் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து நமக்குக் கொடுக்கும் புதிய கிருபைகளால் நம்முடைய வாழ்க்கையை நடத்துவோம்.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஒருவேளை நாம் பெரிய சொத்தையும், சம்பத்தையும், சம்பாதிக்காமல் இருக்கலாம் ஆனால் நாம் கர்த்தர் நமக்குக் கொடுத்தப் பாத்திரத்தில் பானம் பண்ணுவதே நிறைவைக்கொடுக்கும்.

கடினமான பாதைகளைக் கடக்கும்போதும், உலகத்தில் நாம் வாழும் வாழ்க்கையிலும், வேலை செய்யும் இடங்களிலும் உள்ள அநேக சவால்களை நாம் சந்திக்கும்போதும், கர்த்தர் நமக்குத் தேவையான பெலத்தையும், கிருபையையும் அளிக்கும்படியாக ஜெபிப்போம்.

உங்கள் சகோதரி,

பிரேமா சுந்தர் ராஜ்

மலர் 7 இதழ்: 485 நான் என்ற குறுகிய பாதை!

நியாதிபதிகள்: 11:35  “அவன் அவளைக் கண்டவுடனேத் தன் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு ; ஐயோ! என் மகளே, என்னை மிகவும் மனமடியவும் கலங்கவும் பண்ணுகிறாய்; 

 நான் என்னும் இரண்டெழுத்து பெருமை, பொறாமை, சுயநலம், அவல ஆசைகள், கேவலமான நடத்தை போன்ற பல பாவங்களுக்கு ஆதாரம் என்ற நமக்கு நன்றாகத் தெரியும்.

கடந்த சில நாட்களாக நாம் யெப்தாவின் கதையைப் படித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆண்டவரே இந்தக் கதையின் மூலமாய் நீர் என்ன எனக்கு கற்பிக்க விரும்புகிறீர் என்று நான் ஒவ்வொருநாளும் ஜெபித்துவிட்டுத்தான் இதை எழுதுகிறேன்.

யெப்தாவின் வாழ்க்கையையும், அவன் மகளின் வாழ்க்கையையும் வீணடித்த அவனுடைய குணம் என்ன என்று இன்னும் ஆழமாகப் படிக்கத் தோன்றியது.

யெப்தாவின் வாழ்க்கையின் ஆழத்தில் புதைந்திருந்த நான் நான் நான் என்ற குணத்தைப் பார்த்தேன். நான் யாரைத் துக்கப்படுத்தினாலும் பரவாயில்லை நான் நினைத்ததை முடிக்கவேண்டும் என்ற குணம்.

நாம் படித்தவிதமாக யெப்தாவின் கசப்பான கடந்தகாலம் , அவனுடைய நிகழ்காலத்தை ஆட்கொள்ளவும், எதிர்காலத்தை பாதிக்கவும் அனுமதித்தான். கடந்த காலத்தின் கசப்பை மாற்றிறிப்போடும்படி கர்த்தரிடம் ஒப்புக்கொடுக்காததால், கர்த்தரின் வார்த்தைகளை விசுவாசிக்காமல் யெப்தா அம்மோனியருடன் யுத்தம் பண்ணும் விஷயத்தில் கர்த்தருடன் தேவையில்லாத ஒரு பொருத்தனையைப் பண்ணினான். யாரைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல், தான் வெற்றி பெற்று வரும்போது முதலில் கண்ணில் தென்படுகிறதை பலியிடுவதாகக் கூறினான்.

என்னை சுற்றியுள்ள யாரும் முக்கியம் இல்லை, நான் , நானே முக்கியம், என் ஆசை மாத்திரம் எப்படியாவது நிறைவேற வேண்டும் என்று  நாம் கூட அநேகந்தரம் சுயநலமாக நினைப்பதில்லையா? நான் என்ற சுயநலம் நம்மை எத்தனை அசுத்தமான காரியங்களை செய்யத் தூண்டுகிறது! பதவி உயர்வுக்காகவும், குறுக்குவழியில் பணம் சம்பாதித்து , நான் என்னும் சுயநலத்தை திருப்தி படுத்துவதற்காகவும் நாம் பரிசுத்தத்தை விட்டுக்கொடுத்து விடுகிறோம் அல்லவா?

எத்தனை முறை நம் கண்களுக்கு முன்னால் நான் ..நான்.. நான்.. நான் என்ற குறுகிய பாதையை மட்டும் பார்த்தவர்களாக நாம் வாழ்கிறோம். யார் என் வழியில் வந்தாலும் சரி, யார் என்னால் துக்கமும் வேதனையும் அடைந்தாலும் சரி என் நோக்கம் , சிந்தனை எல்லாம் நான் தான்!

இதை எழுதும்போது என் கண்களை மூடி ஒரு நிமிடம் சுயநலமுள்ள இந்த உலகத்தை சிந்தித்துப் பார்த்தேன். எப்படியிருந்தது தெரியுமா? ஒவ்வொரு மனிதன் கையிலும் ஒரு முட்டை இருந்து, ஒவ்வொரு மனிதனும் ஆம்லெட் செய்ய ஆசைப்பட்டு, தன் கையிலுள்ள முட்டையை உடைக்காமல், மற்றவன் கையிலுள்ள முட்டையை உடைக்க முயற்சி செய்தால் எப்படியிருக்குமோ அப்படி இருந்தது!

சுகமாக  பிரயாணம் செய்பவேண்டுமானால் சுமைகளைக் குறைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பது நமக்குத் தெரியும். நாம் பரலோகத்தை நோக்கிய நீண்ட பிரயாணம் செய்கிறோம், நம் வாழ்க்கையிலுள்ள பெருமை, பொறாமை, சுயநலம் , பயம், மன்னிக்காத குணம் போன்ற சுமைகளை இறக்கிவிட்டால்  நம் பிரயாணம் சுகமாக வாய்க்கும் அல்லவா?

இன்று உன்னுடைய சுயநலத்தால் உன் குடும்பம் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறதா? உன் சுயநலம் உன்னை சுற்றிலுமுள்ளவர்களை கண்ணீரில் மூழ்கடித்துள்ளதா? உனக்காகவே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாயா?

ஆண்டவரே! என்னில் தாழ்மையையும், அன்பையும் ஊற்றும்! என்னுடைய மேட்டிமைக்காக வாழாமல், என்னை சுற்றியுள்ளவர்களுக்கு உம்முடைய அன்பு என்னும் சுகந்த வாசனையை பரப்ப எனக்கு உதவி தாரும் என்று ஜெபிப்போம்.

உங்கள் சகோதரி,

பிரேமா சுந்தர் ராஜ்

ராஜாவின் மலர்கள் உங்களுக்கு ஆசீர்வாதமாக இருக்குமானால் தயவுசெய்து இதை யாராவது ஒரு நண்பருக்கு forward செய்யுங்கள்! தேவனாகிய கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதம் உங்களோடிருப்பதாக!

மலர் 7 இதழ்: 484 பந்தைப் போல எறியப்பட்ட பழி!

நியாதிபதிகள்: 11:35  “அவன் அவளைக் கண்டவுடனேத் தன் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு ; ஐயோ! என் மகளே, என்னை மிகவும் மனமடியவும் கலங்கவும் பண்ணுகிறாய்; 

இன்று எங்களூடைய ரிசார்ட்டில் ( petravalparai.com) சிறுவர் விளையாட ஒரு பந்து வாங்கினோம். அதை சற்று நேரம் ஒருவர் மேல் ஒருவர் எறிந்து விளையாடிய போது ஏதேன் தோட்டத்தில் (ஆதி: 3) ஒருவர் மேல் ஒருவர் பந்து எறிந்து விளையாடுவது போலப் பழியைத் தூக்கி எறிந்து கொண்டதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது. கர்த்தர் ஆதாமைக் கேள்வி கேட்டதும் ஆம் அல்லது இல்லை என்று பதில் சொல்லாமல், ஏவாள் மீதுப் பழியைப் போடுகிறான். ஏவாள், உடனேப் பழியை வஞ்சித்த சர்ப்பம் மீது எறிகிறாள். இப்பொழுது எதிர்க்கட்சி, ஆளும்கட்சி சண்டைகளை நாம் டிவியில் பார்ப்பது போல இருந்திருக்கும்.

நாம் படித்துக்கொண்டிருக்கிற யெப்தாவின் மகளின் சரிதையில், தகப்பனாகிய யெப்தா, தான் பேசிய பேச்சால் வந்த விளைவுக்கு தன் மகள் மீது பழியைப் போடுவதைப் பார்க்கிறோம். என்னை மிகவும் கலங்கப்பண்ணுகிறாய், என்னுடைய துக்கத்திற்கு, என்னுடைய வேதனைக்கு, பிரச்சனைகளுக்கு எல்லாம் நீதான் காரணம் என்கிறான். ஆனால் இத்தனைக்கும் காரணம் அவன் சற்றும் யோசியாமல் செய்த தேவையில்லாத ஒரு பொருத்தனைதான் என்பதை அவன் அறவே மறந்து போய்விட்டான்.

இன்று நாம் வாழும் உலகில், இந்தத் தவறுக்கு நான் தான் காரணம், இதற்குரியப் பழியை நானே ஏற்றுக்கொள்கிறேன் , இந்தத் தவறை திருத்திக்கொள்கிறேன் என்று சொல்லும் பெருந்தன்மையை குப்பைத்தொட்டியில் எறிந்துவிட்டாயிற்று.

செய்யும் தவறை ஏற்றுக்கொண்டு நம்மை நாம் ஒவ்வொருவரும் திருத்திக்கொள்ள ஆரம்பித்தால் நாம் வாழும் உலகம் எவ்வளவு வித்தியாசமாக மாறிவிடும் என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

நான் யார் மீதாவது வீண்பழி என்னும் பந்தை எறிந்து காயப்படுத்தியிருக்கிறேனா என்று சிந்தித்தேன்.அதே சமயத்தில் மற்றவர்கள் என் மேல் வீண்பழி சுமத்தியபோது நான் எப்படி வேதனைப்பட்டேன் என்றும் சிந்தித்து பார்த்தேன்.இந்த உலகில் வாழும் ஒவ்வொருவரும் ஏதாவது ஒரு வேளையில் யாரவது ஒருத்தரால் வீண் பழி சுமத்தப்படுவார்கள் என்பது உண்மை தான். ஆனால் இந்த உலகத்தில் யாருமே படாத அளவுக்கு கொடிய வேதனையை வீண்பழி சுமத்தப்பட்டதால் நானும் என் குடும்பமும் பட்டிருக்கிறோம் என்பது பலருக்குத் தெரியாத உண்மை!

என்ன வேதனை! யெப்தா தான் செய்த குற்றத்துக்கு தானே பொறுப்பெடுத்துக்கொள்ளாமல், எதிரே வந்த தன் மகள்மீது ஆள்க்காட்டி விரலை நீட்டினான்.

இப்படிப்பட்ட பொறுப்பற்ற தன்மையோடு நீ இன்று வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாயா! நீ பொறுப்பேற்றுக் கொள்ள வேண்டியத் தவறை யார்மீது தூக்கி எறிந்து கொண்டிருக்கிறாய்? சிந்தித்துப்பார்!

உங்கள் சகோதரி,

பிரேமா சுந்தர் ராஜ்

 

மலர் 7 இதழ்: 483 வார்த்தைகளை எண்ணாதே! எடை போடு!

நியாதிபதிகள்: 11:35  “அவன் அவளைக் கண்டவுடனேத் தன் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு; ஐயோ! என் மகளே, என்னை மிகவும் மனமடியவும் கலங்கவும் பண்ணுகிறாய்; நான் கர்த்தரை நோக்கி என் வாயைத் திறந்து சொல்லிவிட்டேன்; அதை நான் மாற்றாக்கூடாது என்றான்.”

என்னுடைய ஊழியத்தின் காரணமாக பல ஊர்களுக்கு நான் காரில் பிரயாணப்படுவதுண்டு. காரில் போவதால் நாங்கள் ஆங்காங்கே உள்ள எங்கள் பணித்தளங்களைப் பார்த்து வர வசதியாக இருக்கும். பத்து மணி நேரம் காரில் உட்கார்ந்துவிட்டு வீட்டுக்கு வரும்போது உடம்பு புண் மாதிரி வலிக்கும். அப்படி களைத்து  வரும்வேளையில், வீட்டுக்குள் வந்தவுடனே பல பிரச்சனைகள் நம் வருகைக்காக காத்திருக்குமானால் நம் மனநிலை எப்படி இருக்கும்?  எவ்வவளவு அலைச்சல் இருந்தாலும் வீட்டுக்குள் வரும்போது சந்தோஷமான சூழ்நிலை இருக்குமானால் அது பாதி வலியை ஆற்றிவிடும் அல்லவா?

யெப்தாவின் மகள், யுத்தத்துக்கு போய் களைத்து வரும் தன் தகப்பனை எப்படி வரவேற்றாள் பாருங்கள்! நேற்று நாம் இந்தப் பெண்ணைப் பற்றிப் படிக்க ஆரம்பித்தோம். குழந்தைகள் கர்த்தரால் வரும் சுதந்திரம், அவர்களை நாம் பொக்கிஷமாகப் பாதுகாத்து, கர்த்தரின் வழியில் வளர்க்கவேண்டும் என்று பார்த்தோம். இன்றைக்கு நாம் இந்தப்பெண்ணின் வாழ்க்கையிலிருந்து இன்னொரு பாடத்தைப் பார்க்கலாம்.

அவள் தன் தகப்பனை நடனத்தோடும் பாடல்களோடும் சந்தோஷமாக வரவேற்றாள் என்று பார்க்கிறோம். எப்படிப்பட்ட முரட்டுத்தகப்பனாக இருந்தாலும் சரி, அப்பா வீட்டுக்கு வந்தவுடன், வரவேற்க ஓடுகிறாள். தகப்பனுடைய வெற்றியை சுயநலமில்லாமல் பகிர்ந்து கொள்ள ஓடுகிறாள். அவளுடைய இந்த செயல் அவளுடைய நல்ல குணத்தை நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறது.

தன் பிள்ளைத் தன்னை ஆடலுடனும், பாடலுடனும் வரவேற்பதைப் பார்த்து சந்தோஷப்படாமல், யெப்தா அவளைக் கடிந்து கொள்கிறான். அவன் வாயின் கோளாறுதான் எல்லா பிரச்சனைக்கும் காரணம் என்றுத் தெரிந்தாலும்,  என்னை மிகவும் மனமடியவும் கலங்கவும் பண்ணுகிறாய் என்று  அவளைக் கடிந்து கொள்கிறான். அவள் என்ன குற்றம் செய்தாள்? அவன் செய்த பொருத்தனைதான் புத்திகெட்டது. ஆனாலும் நீதான் எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் என்று திட்டுகிறான்.

வாயின் வார்த்தைகள் அணுகுண்டை விட  சக்தி வாய்ந்தவை என்றால் மிகையாகாது அல்லவா! யெப்தா தன்னுடைய தவறை உணராமல், தன் எதிரே வந்த மகள் மீது பழியைப்போடுகிறான். நாம் தூக்கி எறியும் வார்த்தைகள்தான் நாம் யார் என்பதை விளக்குகின்றன. எத்தனைமுறை நாம், நம்முடைய தவறை உணராமல் யெப்தாவைப் போல பக்கத்தில் நிற்பவர்கள் மேல் பழியைப்போட்டுப் பேசுகிறோம். அநேகமுறை புண்படுத்தும் வார்த்தைகளைப் பேசி விட்டு, நான் இப்படி பேசியிருக்கக்கூடாது என்று எண்ணுகிறோமல்லவா? ஆனாலும் அந்த வார்த்தைகளை நாம் எறிந்த அம்புகளைப் போலத் திரும்பப்பெற முடிவே முடியாது!

ஒருமுறை, நான் நான்கு பக்கங்கள் இருந்த ஒரு செய்தியை 500 வார்த்தைகளில் சுருக்க ஆரம்பித்தேன். பலமுறை எழுதி திருத்திய பின்னர் அந்த செய்தி படிக்க அருமையாக இருந்தது. வார்த்தைகளை எண்ணக்கூடாது, எடை போட வேண்டும் என்ற பழமொழியின் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டேன்.இன்று நான் பேசும் வார்த்தைகளை எடை போட்டால் நான் எத்தனை வார்த்தைகள் பேசுவேனோ என்று அடிக்கடி நினைப்பேன்.

இயேசு கிறிஸ்து ,” நான் உங்களுக்கு  சொல்லுகிற வசனங்கள் ஆவியாயும் ஜீவனாயும் இருக்கிறது.”(யோவான்:6:63) என்றார். அவருடைய வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் கேட்பவர்களுக்கு ஜீவனைக்கொடுப்பதாய் இருந்தன.

அன்னை தெரெஸா அம்மையார் ‘ கிறிஸ்துவின் ஒளியில் நடத்தாத எந்த வார்த்தையும் இருளை அதிகரிக்கிறது என்றார். ஒவ்வொரு காலையும் ஆண்டவரே இன்று நான் பேசும் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் யாருடைய வாழ்க்கைக்காவது ஒளியூட்டட்டும் என்று ஜெபிப்பது என் வழக்கம்.

வார்த்தைகள் ஜாக்கிரதை! அவை முட்டைகளைப்போல கவனத்துடன் கையாடப்பட வேண்டும். உடைந்துவிட்டால் மறுபடியும் சேர்க்கமுடியாது!

யாக்கோபு 1:19  “யாவரும் கேட்கிறதற்குத் தீவிரமாயும் பேசுகிறதற்குப் பொறுமையாயும், கோபிக்கிறதற்குத் தாமதமாயுமிருக்கக்கடவர்கள்.”

வார்த்தைகளால் யாரையும் புண்படுத்தாதேயுங்கள்! அது ஆறவே ஆறாது!

உங்கள் சகோதரி,

பிரேமா சுந்தர் ராஜ்

மலர் 7 இதழ்: 482 பலியிடப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் கதை!

நியாதிபதிகள்:11:34 யெப்தா மிஸ்பாவிலிருக்கிற தன் வீட்டுக்கு வருகிறபோது, இதோ அவன் குமாரத்தி தம்புரு வாசித்து நடனஞ்செய்து, அவனுக்கு எதிர்கொண்டு வந்தாள்; அவ்ள் அவனுக்கு ஒரே பிள்ளையானவள்; அவளையல்லாமல் அவனுக்குக் குமாரனும் இல்லை, குமாரத்தியும் இல்லை.

ஒரு மகளின் சரிதையைப் படிக்கப்போகிறோம்! பெயர் தெரியாத ஒரு மகள்!  வயது தெரியாத ஒரு மகள்! அவள் தந்தை பெயர் யெப்தா என்று மட்டும் தெரியும்! அவன் ஒரு பரஸ்திரீயின் மகன்! ஒரு முரட்டு வீரன், யுத்தத்துக்கு அழைப்பவர்களுக்கு உதவியாக சென்று சம்பாதிப்பவன்!

சரித்திரத்தின் இந்தப்பகுதியில் பெண்களுக்கென்று எந்த இடமும் கொடுக்கப்படவில்லை. அவர்கள் திருமணம் ஆகும்வரை தகப்பனுக்கும், திருமணத்துக்கு பின்னர் கணவருக்கும் சொந்தமான உடமைகளாகக் கருதப்பட்ட காலம் அது! ஒருவேளை தனக்கு வேறே ஆண்பிள்ளைகளே பிறக்கவில்லையே என்று யெப்தா நிச்சயமாகக் கவலைப்பட்டிருப்பான். தன்னோடே யுத்தத்துக்கு போக ஒரு ஆண் பிள்ளை இல்லை, தன்னைப்போல வீரனாக வளர்க்க ஒரு ஆண்பிள்ளை இல்லை என்ற கவலை நிச்சயமாக இருந்திருக்கும்!

அந்தக்காலத்தில் வாழ்ந்த யெப்தாவைக் குறை சொல்லி என்ன பிரயோஜனம்? இன்று நம் சமுதாயத்தில் எத்தனை பெண் சிசுக்கள் கொலை செய்யப்படுகின்றனர்! பெண் குழந்தைகளைப் பெற்றதால் எத்தனைத் தாய்மார் கொடுமைப்படுத்தப்படுகின்றனர்! பெண் குழந்தயைப் பெற்றெடுத்த வயிற்றைக் கணவன் எட்டி உதைத்ததால் ஒரு பெண் மரணமடைந்ததாக நேற்றுதான் பேப்பரில் படித்தேன்.

சரி! யெப்தாவின் மகளின் சரிதையைத் தொடருவோம்!

நியா:11:30 ல்  யெப்தா, புத்தியில்லாத ஒரு பொருத்தனையை  தேவனிடம் செய்வதைப் பார்த்தோம். அவன், ஆண்டவரே நீர் இன்று அம்மோன் புத்திரரை என் கையில் ஒப்புக்கொடுக்கவே ஒப்புக்கொடுத்தால் ,நான் திரும்பி வரும்போது,என் வீட்டு வாசற்படியிலிருந்து எனக்கு எதிர்கொண்டு வருவது எதுவோ  அதை உமக்கு சர்வாங்க தகனபலியாகச் செலுத்துவேன் என்றான்.

ஒரு நிமிடம் நில்லுங்கள்! சற்று சிந்தியுங்கள்! எனக்கு பதில் சொல்லுங்கள்!

1.கர்த்தர் இந்த பொருத்தனையை அவனிடம் கேட்டாரா? விசுவாசத்தையல்லவா விரும்பினார். இது தேவையில்லாத பொருத்தனை தானே?

2.அப்படியே முட்டாள்த்தனமாக அவன் பொருத்தனை பண்ணியிருந்தாலும் அவன் மகளை பலியிடக் கர்த்தர் விரும்பினாரா?

இந்த முட்டாள்த் தகப்பன் அம்மோன் புத்த்திரரை வென்று விட்டு வீட்டுக்குத் திரும்புமுன், அவன் வெற்றி பெற்ற செய்தி காற்றாக வந்துவிட்டது. அவனுடைய தவளை வாய் சொன்ன வார்த்தைகளை சற்றும் அறியாத அன்பு மகள், தன் தகப்பனை ஆடிப்பாடி வரவேற்கப் புறப்பட்டாள்!

இந்த அன்பு மகளின் சரிதையைத் தான் இந்த வாரம் நாம் படிக்கப்போகிறோம். இந்தப்பெண்ணின் கதை வேதாகமத்தில் இடம் பெற்றுள்ளதால் நம் பரமபிதா இவளுடைய கதையின் மூலமாக நிச்சயமாய் நமக்கும் ஏதோ ஒரு பாடத்தை வைத்திருக்கிறார்.

யோசுவாவின் மரணத்துக்கு பின்னர் இஸ்ரவேலை ஆளத் தலைவர்கள் இல்லை. அதனால் அவர்களுடைய ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையிலும் பிளவு காணப்பட்டது. தேவனாகிய கர்த்தர் அவர்களிடம் எதிர்பார்த்த தரமான வாழ்க்கை குறைந்தது.

புறஜாதியினராகிய கானானியர்  ஒரு மனைவியுடன் வாழாமல் பல பெண்களோடு வாழ்ந்தனர். அது அவர்களுக்குத் தவறாகவே தெரியவில்லை. தங்களுடைய இச்சைகள் நிறைவேற, தங்கள் தேவருக்கு சிசுக்களை பலியாகக் கொடுத்தனர்.அதுவும் தவறாகத் தெரியவில்லை.

ஆனால் கர்த்தர் இஸ்ரவேல் மக்களிடம் இப்படிபட்ட தரக்குறைவான நடத்தையை விரும்பவில்லை. உலகத்தோரின் முன்பு ஒளிகாட்டும் மக்களாக அவர்கள் வாழவேண்டும் என்று விரும்பினார்.

இன்று கிறிஸ்தவர்களாகிய நம்மிடமும் கர்த்தர் இதைத்தான் விரும்புகிறார். நம்மை சுற்றியுள்ளவர்களுக்கு இயேசு கிறிஸ்துவின் அன்பையும், பரிவையும் எடுத்துக்காட்டும் மக்களாக, ஒளியூட்டும் சாட்சிகளாக வாழ விரும்புகிறார்.

தேவனுடைய அன்பு நம்முள்ளத்தில் ஊற்றப்படுவதாலே,  நம்மை சுற்றியுள்ளவர்களை நம்முடைய அன்பினாலே , ஒழுக்கத்தினாலே, தரமான வாழ்க்கையினாலே, காந்தம் போல கவரும் தன்மையுடன் வாழ வேண்டும் என்பதே தேவனுடைய விருப்பம். விசேஷமாக நம்முடைய குடும்ப வாழ்க்கையில், நம்முடைய பிள்ளைகளை நாம் கர்த்தருடைய பயத்திலும், விசுவாசத்திலும் , ஜெபத்திலும் நிலைத்திருப்பவர்களாக வளர்க்க வேண்டும் என்று கர்த்தர் விரும்புகிறார்.

பிள்ளைகள் கர்த்தரால் வரும் சுதந்திரம்! அவர்கள் கர்த்தர் நமக்கு அளித்திருக்கிற ஈவு! அவர்களை தேவனுடைய பயத்தில் வளர்க்கும் பொறுப்பை அல்லது கடமையைக் கர்த்தர் நம்மிடம் கொடுத்திருக்கிறார் என்பதை மறந்து போகாதே!

யெப்தாவின் மகளின் சரிதையை நாளையும் தொடருவோம்.

உங்கள் சகோதரி,

பிரேமா சுந்தர் ராஜ்