Archive | November 7, 2019

இதழ்: 787 ஒரு தாயின் இரக்கம்!

2 சாமுவேல் 14: 5 -8 ராஜா  அவளைப் பார்த்து: உனக்கு என்ன வேண்டும் என்றதற்கு அவள்: நான் விதவையானவள். என் புருஷன் சென்று போனான். உமது அடியாளுக்கு இரண்டு குமாரர் இருந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் வெளியிலே சண்டைபண்ணி, அவர்களை விலக்க ஒருவரும் இல்லாதபடியினால், ஒருவன் மற்றவனை அடித்துக் கொன்று போட்டான். வம்சத்தார் எல்லாரும் உம்முடைய அடியாளுக்கு விரோதமாய் எழும்பி, தன் சகோதரனைக் கொன்றுபோட்டவனை ஒப்பி, அவன் கொன்ற அவன் சகோதரனுடைய பிராணனுக்காக நாங்கள் அவனைக் கொன்றுபோடுவோம். சுதந்தரவாளனாயினும் அவனையும் அழித்துப்போடுவோம் என்கிறார்கள்.இப்படி என் புருஷனுக்குப் பேரும் நீதியும் பூமியின்மேல் வைக்காதபடிக்கு எனக்கு இன்னும் மீதியாயிருக்கிற பொறியையும் அவித்துப்போட மனதாயிருக்கிறார்கள் என்றாள். ராஜா அந்த ஸ்திரீயைப் பார்த்து: நீ உன் வீட்டுக்குப்போ. உன் காரியத்தைக் குறித்து உத்தரவு கொடுப்பேன் என்றான்.

இன்றைய வேதாகமப் பகுதியில் நாம் பார்க்கும் தெக்கோவாவிலிருக்கிற புத்தியுள்ள ஸ்திரீ, விதவையின் கோலம் பூண்டு ராஜாவிடம் ஒரு வேண்டுகோளை வைக்கிறாள். ராஜாவே என்னை ரட்சியும் என்ற நேரடி வேண்டுகோள் அது!

இந்தப் பெண்ணுடைய வேண்டுகோளைக் கேட்ட தாவீதின் உள்ளம் உருகிற்று. தன்னுடைய குமாரரில் ஒருவன் மற்றொருவனைக் கொன்றதை அவள் துயரத்தோடும், இரக்கத்தோடும் விளக்குகிறாள்.  இழந்த குமாரனுக்கான துயர் அவள் வார்த்தைகளில் தொனித்தது. ஆனாலும் விதைவையாகக் காணப்பட்ட அவள் குரலில் உயிரோடிருக்கும் குமாரன்மேல் இரக்கம் தொனித்தது.

இதைக்கேட்ட தாவீதுக்கு தன்னுடைய குமாரனாகிய உயிர் இழந்த அம்னோனையும், உயிரோடிருக்கும் அப்சலோமையும்தான் நினைவு படுத்திற்று. ஒருவேளை தான் பாவம் செய்து படுகுழியில் விழுந்தபோது தன்மேல் கோபம் கொண்டு தன்னை அழித்து விடாமல் இரக்கம் காட்டிய தன்னுடைய பரமபிதாவையும் கூட நினைவுகூர்ந்திருப்பான்.

ஆனாலும் ஆண்டவரே நீர் மனவுருக்கமும், இரக்கமும், நீடிய பொறுமையும், பூரண கிருபையும், சத்தியமுமுள்ள தேவன் ( சங்:86:15)

என்று கூறியது நம்முடைய தாவீதுதானே!  கர்த்தருடைய இரக்கத்தையும், நீடிய பொறுமையையும் அறிந்திருந்தான்.

இந்த இடத்தில் இரண்டு இரக்கமுள்ள இருதயங்கள் ஒன்று சேர்ந்தன! ஒன்று விதவையின் கோலத்தில் வந்த புத்தியுள்ள ஸ்திரீ, மற்றொன்று குடும்பத்தில் ஒரு குமாரன் அடுத்தவனைக் கொன்றதால் குடும்பத்தில் பல பிரச்சனைகளை சந்தித்து மனுடைந்து இருந்த தாவீது  ராஜா.

தெக்கோவாவிலிருந்து வந்த புத்தியுள்ள ஸ்திரீ தன்னுடைய ஞானத்தாலும், குரலாலும், வார்த்தைகளாலும் மட்டுமல்ல உயிரோடு இருக்கும் குமாரனுக்காக பரிதபிக்கும் இரக்கமுள்ள ஒரு விதவையாகவும் தாவீதிடம் பேசி அவனுக்குள் புதைந்து இருந்த இரக்கத்தை தட்டி எழுப்புகிறாள்.

என்னைப்பொறுத்தவரை இந்த தெக்கோவாவின் புத்தியுள்ள ஸ்திரீ எத்தனையோ முறைகளைக் கையாண்டு தாவீதிடம் அணுகியிருக்கலாம். ஆனால் அவள் ஒரு இரக்கமுள்ள, இளகிய மனமுள்ள ஒரு தாயாக தாவீதை அணுகி, அதே இரக்கத்தையும் இளகிய மனதையும் கொண்டத் தகப்பனாகிய தாவீதின் மனதைத் தட்டுகிறாள்!

கர்த்தராகிய இயேசு இவ்விதமாக நாயீன் என்ற ஊரில் உள்ள ஒரு விதவையை சந்தித்து, அவள் மேல் மனதுருகி,  அவளுடைய இறந்து போன ஒரே குமாரனை உயிரோடு எழுப்பி அவள் மேல் இரக்கம் காட்டினார் என்று நாம் வேதத்தில் லூக்கா 7 ல் வாசிக்கிறோம்.

என்னுடைய வாழ்க்கையில் கூட நான் பல நேரங்களில் சற்று இரக்கத்தைக் காட்டியிருந்தால் எவ்வளவோ காயங்கள் குணமாகியிருக்குமோ என்று நினைப்பேன்! தேவனாகிய கர்த்தர் நம்மேல் மனதுருகும் தேவனாயிருப்பதால் அவருடைய பிள்ளைகளான நாமும் மனதுருக்கமும், இரக்கமும் உள்ளவர்களாய் வாழ வேண்டும்.

கர்த்தரிடம் இரக்கம் பெற்ற நாம் நிச்சயமாக இரக்கம் காட்ட வேண்டும்!

கர்த்தர் தாமே தம்முடைய வார்த்தைகளின் மூலம் நம்மை ஆசீர்வதித்து அவருடைய குணமாகிய இரக்கத்தை நாம் மற்றவருக்கு காட்ட நமக்கு உதவுவாராக!

உங்கள் சகோதரி

பிரேமா சுந்தர் ராஜ்